Vleugeltoetsen n° 3

Vleugeltoetsen

in surrealistische tijden

n°3

Op 21 maart lanceerde Mieke een oproep om een speciale nieuwsbrief aan te maken:

het is – zeker in deze tijden – belangrijk dat we verbonden blijven met alle Vleugelgangers.’ Zo ontstond het idee voor Vleugeltoetsen, een ‘nieuwsbrief’ waarin we elkaar bemoedigen, vermaken, in onze ziel laten kijken en stof tot nadenken geven. Zolang het virus doorgaat , zullen wij doorgaan

tot we weer SAMEN zijn!

Dank voor de teksten & foto’s die jullie doorstuurden.
Ze zorgen voor een boeiende derde Vleugeltoets.
We wensen jullie veel leesplezier.
En … blijf vooral kopij insturen!
els.bervoets@live.com en/of marianne.vdg@myonline.be

NIEUW!

Heb je iets te vertellen, wil je iets doorgeven … maar schrijven is jouw ding niet?
Laat het ons weten en we organiseren een interview via video of telefoon.

We schrijven je ideeën uit en jij leest na of we het goed begrepen hebben.

Terugblik op Pasen

Een explosie van lichte tinten groen

Tijdens één van mijn ochtendwandelingen in de nabij gelegen parken, werd ik verrast door wat ik zag: de natuur had zich precies in de loop van één nacht in haar volheid getooid, met al het frisse groen dat ze in zich aanwezig heeft. Alsof ze in die éne nacht hiermee wilde tonen dat het nu ten volle lente is. Ik werd erdoor overweldigd, en mijn ogen kregen niet genoeg van het kijken naar dit schouwspel. Toeval wilde, dat zich dat voordeed in het PaasWE, alsof de natuur hiermee haar bijdrage wilde leveren aan het opstandingsverhaal van Pasen. Ik kon mij er alleen maar nog blijer om voelen.

Sabine VE

Mijmering van Paul E. op de vooravond van Pasen

Het heeft Corona behaagd mij te ontdoen van de opdracht om een toelichting te houden deze avond.

We zouden gevierd hebben onder het motto : Dag 1 Begin van nieuwe schepping

We waren begonnen met het lied van de schepping: Met niets van niets zijt Gij begonnen,
hebt sprakeloos het licht gezegd, de tijd bepaald, het land gewonnen, de zeeën op hun plaats gelegd…

De rode draad door de viering zou lied 12 geweest zijn : O Heer God, erbarmend, genadig en lankmoedig.

Rijk aan liefde, rijk aan trouw.

Bewarend liefde tot het duizendste geslacht.

We zouden luisteren naar De eerste woorden van de Bijbel Genesis 1,1-5, naar Jesaja en naar de evangelist Johannes over dag 1.

Ik zou de gedachte ontvouwd hebben dat opstanding, verrijzenis een mengeling is van actieve en passieve elementen,

van doen en van aan je laten gebeuren, je laten doen. dat de toetssteen van verrijzenis, de liefde is.

Het tafellied zou sacrament van hoop geweest zijn : Doe mij gaan op uw weg.

Zend uw licht en uw trouw.

Zoudt Gij ooit mij beschamen?

Amen. Kome wat komt.

We zouden eindigen met het lied over de steppe die zal juichen.

Maar tussen bedenken en uitvoeren kwam een virus gevlogen…

Toch nog lekkere vijgen na Pasen gewenst…

Zin in surrealistische tijden

Zin HEBBEN in deze coronatijden heeft wellicht niemand
– misschien houden de introverten onder ons het iets beter vol?
Zin GEVEN aan deze tijden helpt om het uit te houden.
Een strategie of beter, een levenshouding die Vleugelgangers aanspreekt.
Mogen onderstaande verhalen je bemoedigen en inspireren en vooral …
stuur ons ook jouw verhaal!

Even terug in mijn beroep van verzorgende stappen!

Sinds 13 maart heeft Christine in deze coronatijd van haar huisarts het verbod gekregen om haar serviceflat te verlaten, omdat ze een risicopatiënt is door haar zwakke longen.

Ik woon in haar buurt, ken haar al vele jaren en wil haar wel door deze quarantaineperiode helpen.

In het begin kon ik bij haar binnen, de boodschappen opnemen en terugbrengen.

Dan hing er ineens een papier aan de voordeur met het verbod dat er nog iemand binnen kwam. Gelukkig woont Christine op het gelijkvloers en konden we de boodschappen langs het raam doorgeven en daar ook een babbeltje slaan.
Ik zag in dezelfde straat een dochter en de kleinkinderen de boodschappen in een mandje leggen, dat dan door de bejaarde moeder naar de eerste verdieping werd gehesen.

Christine rookt en doet dat veel in haar kleine woonkamer, wat niet gezond is. Maar het zij zo. Met dit zonnige voorjaarsweer vroeg ik haar telkens om tenminste de deur van haar koertje open te zetten voor wat frisse lucht, maar ze heeft het graag warm! Toch gebeurde het al wel eens dat die deur open stond.

Een stap verder was om Christine ook op dat koertje te laten zitten, maar ze vond het niet nodig dat ik het tafeltje en de stoel buiten zette. Het bleef mooi weer en dus deed ik het toch: de tuinmeubeltjes uit het kotje halen en voor haar klaar zetten.

En ja, de volgende keer hadden haar stenen kabouters en het schaap en de bloempot op haar koertje een andere plaats gekregen! Dat zijn voor mij zo van die kleine overwinningen en geluksmomentjes. Sindsdien zit Christine al eens buiten….

En dan ineens een paniektelefoon. ‘Je mag helemaal niet meer komen’ riep ze, ‘Er hangt een nieuw papier aan de voordeur, maar nu aan de binnenkant van de deur. Er staat van alles op maar ik kan dat niet lezen want ik had mijn leesbril niet op’. Wat nu? Dan maar langsgaan en samen met haar de kleine lettertjes gaan lezen. Wat een opluchting, ik mag als enige, met de titel van mantelzorger, bij haar terug binnen komen. Ik liet Christine zelf naar het Zorgbedrijf bellen om me op te geven als haar mantelzorger. Ze moest ook mijn telefoonnummer doorgeven.

Nu lukt het dus weer even om met haar bankkaart boodschappen te doen, naar de bank te gaan enz.. en even bij haar binnen een babbeltje te doen.

Christine is daar zo dankbaar om!

En nu werd Christine getest op corona. Weer even bang afwachten want het resultaat weten we pas over enkele dagen. Wel spannend…. wordt vervolgd…..

Hier dan het GOEDE nieuws: Christine heeft geen corona.

en wij zetten samen verdere stappen in deze corona tijd…

Christine is een schuilnaam.

Omdat er veel Christines zijn, schreef Hilde B. haar verhaal …

Nieuwe rituelen in mijn straat

Een ritueel waar ik af en toe aan deelneem is het handgeklap ‘s avonds om 8 uur . In het begin keek ik uit of er nog anderen in de onmiddellijke buurt meededen, maar ik hoorde alleen trompetgeschal en geklap vanuit een andere straat; in mijn eentje staan applaudisseren hield ik niet lang vol. Toen een vriendin me vertelde dat zij elke avond hetzelfde liedje op haar accordeon speelt, dacht ik: dat is een leuk idee; op mijn blokfluit kan ik ook zoiets doen. Sindsdien speel ik af en toe voor het open raam de rondo ‘Mijn vriend’ opgetekend door Tielman Susato, een Antwerpenaar uit de 16e eeuw. Het is een mooie, zangerige melodie en de titel ‘mijn vriend’ past perfect bij de verbondenheid die, zeker in deze periode, van levensbelang is.

Daarnaast wil ik jullie ook graag iets vertellen over een ritueel, waar ik niet aan deelneem, maar dat ik met verwondering en tegelijk met respect gadesla. In onze straat wonen er vele orthodox-joodse families en, nu ook hun synagogen gesloten zijn, zijn de mannen op bepaalde tijdstippen allen op straat aan het bidden. Ze staan, met hun gebedsmantel over het hoofd en hun gebedenboek in de hand, in de deuropening, voor het raam, op het balkon, op het terras van hun appartement, ze reciteren teksten die ik niet versta en ze zingen, soms afwisselend, soms samen, heel geconcentreerd en toegewijd. Dat is bijzonder, het geeft een heel speciale sfeer in de straat. Meestal zit ik thuis en vang ik de klanken op. Onlangs kwam ik net terug van een wandeling en zag ik de aanblik van de hele straat; het was alsof ik binnenstapte in een schilderij van Marc Chagall.

Els B

Hoe is ‘t?’ vroegen we aan Maria P. en ze schreef:

Dankzij het mooie weer heb ik al veel in mijn tuin gewerkt en ga ik af en toe eens fietsen.

Ik beperk mijn aankopen in kleine winkels, want na één keer in de Colruyt te gaan winkelen had ik het gehad !

Ik voel me absoluut niet goed tussen veel mensen nu.

En ik heb al bloemen aan huis laten leveren; ik kan niet goed zonder!

Ik ben soms een beetje Teleonthaal in het klein voor mijn mensen van de Mindermobielencentrale.

Ik heb wel met hen te doen en heb met Pasen voor hen Paashaas gespeeld 😉

Mijn To-do lijst was, is en blijft nog wel even meer dan lang genoeg; dus ik heb geen probleem om tijdsinvulling te vinden.

Wel mis ik af en toe een goeie babbel of een warme knuffel … ik neem die grote Teddybeer van voor de venster dan maar af en toe eens vast 😉

Etty Hillesum inspireert

In deze corona-tijden grasduin ik regelmatig in de geschriften van Etty Hillesum, mijn ‘spirituele gids’. Haar woorden kunnen ook voor deze tijd een boodschap inhouden. Ik geef jullie graag drie citaten van haar die me aanspreken:

Ik bedoel : je mag eigenlijk nooit door één ding helemaal lamgelegd worden, hoe erg dat ook is, de grote stroom van leven moet altijd doorgaan.”

Als al dit lijden niet tot een horizonverruiming leidt, tot een grotere menselijkheid doordat alle kleinheden en bijzaken van dit leven van je afvallen, dan is het voor niets geweest.”

Al blijft ons één nauwe straat, waardoor we mogen gaan, boven die straat staat toch de héle hemel.”

Mieke VS

mijmeren & schrijven

De natuur, een nieuwe balans

Het is een weldaad
te mogen wandelen
te mogen genieten
zoveel vogels die hun deuntje fluiten
de bloemenpracht en zoveel meer

Het ademen tussen de bomen
hun energie voelen
en vooral verbinding

Het is alsof de natuur herleeft
en wij mogen in deze crisis
even deelnemen
in dat wonder van het bestaan

Maar er is een ander kantje
Ook Corona is natuur
de sprinkhanenplaag in Afrika
en zoveel meer….
er is de lieflijkheid
er is het geweld dat in haar huist

Mag ik
niet als een schuldgevoel
Maar als hoop die dagen mag
de lieflijkheid daagt ons uit
ook haar lief te hebben
het geweld moet ons doen nadenken

Waarom nu plots die extremen
waarom zoveel virussen
sars, ebola, corona
en wat komt er nog

je mag het van sommigen niet zeggen
maar de natuur heeft zijn eigen verweer
in het recht te mogen bestaan…
als we de lieflijkheid zien
dan moeten we dit ook zien
het onrecht haar aangedaan

geen oerbos meer in Europa
zoveel moeten prijsgeven
en het gaat wereldwijd door
zoveel dat uitsterft en niet meer mag bestaan

als je van de lieflijkheid houdt
dan houdt je rekening met
en wordt je medestander
in het verweer te mogen bestaan

want elk conflict wordt maar opgelost
in het luisteren naar elkaar
zo gaat dat tussen mensen
zo gaat dat tussen natuur en mens.

Laat ons luisteren naar haar kreunen
laat ons dan gunnen
haar plek om te mogen bestaan

Zij zal ons mooie lucht geven
Bloemen alom, en eeuwenoude bomen van wijsheid
ze zal ons zuiver water geven met vissen

De natuur zal ons laten bestaan
met een zeker comfort
en een zekere beheersbaarheid
als de struggle for life die verzacht.

Wij verzachten
de natuur verzacht
om het mogen bestaan in al haar pracht
en er zal zuurstof en ruimte zijn voor iedereen
we komen thuis in de evolutie van het leven

In een vredesakkoord zit engagement
de natuur vraagt van ons
naast het liefdevol bezingen
een engagement
om haar te laten bestaan

Corona leerde ons oefenen
in ontzettende soberheid
laat ons dit enigszins verder doen
zover we kunnen
dan ademt deze aarde weer
zoals ze nu even ademt
Met wij die genieten
in het geschenk van het leven.

Bert L.

Frie L. schreef een Verhaal

… er was eens … ‘n grauwe, grijze grasmus … ze woonde in de achtertuin van Achilla, ‘n weduwe van 80… er was niet zo veel te beleven in die tuin, tja ‘n bedrijvig echtpaar pimpelmezen, volop doende in, rond, boven en onder het nestkastje aan de nog kale krulwilg… en dan waren er ook nog de poezen van de buren links en rechts … maar social distance was hier aangewezen … omwille van de verschillende geaardheid … ja , dan waren er ook nog de struiken in ontluiking, je zag al pril geel bij de forsythia … en de blauwe druifjes kwamen ook al piepen in het veel te lange gras … ‘t is zoals ik al zei : er was niet veel te beleven … de grauwe, grijze grasmus was ook wat aan de luie kant, want ze moest de beukenhaag maar overvliegen en dan zou ze misschien wel ‘n maatje tegenkomen, maar nee, liever wat zwelgen in diepe troosteloosheid …

Er was de tijd, toen er teer, pril groen in de krulwilg verscheen, dat er ‘n kwaaie ziekte over de hele wereld neerdaalde … verschrikkelijk … met als gevolg dat Achilla, die wel erg allenig was, nu ook dreigde zelfs eenzaam te worden … ze was verplicht, omwille van die drastisch om zich heen grijpende ziekte, in haar huisje te blijven … behulpzame buren brachten voldoende mee uit de winkels, zodat Achilla voor zichzelf kon instaan … maar zoals je wel weet “ ne mens leeft niet van brood alleen”… en zo miste Achilla wel haar dochters … verstandig-autoloze vrouwen, die niet om de hoek woonden …

Achilla wandelde elke ochtend in haar verrassend-snel bloeiend lentetuintje …l ichtblauwe erg vriendelijke vergeet-mij-nietjes noopten haar tot bukken én plukken … heel jonge meiklokjes kenden blijkbaar hun plaats … onder ’n struik met onduidelijke bijna openspringende knoppen .

Van op ‘n afstandje zat onze grijze, grauwe grasmus … wachtend op de voorspelbare kruimels die Achilla voor haar strooide… vandaag zaten er waarachtige koekkruimels bij.. … “niet te versmaden “ piepte onze mus … maar verstrooid en in eigen denken verzonken, draaide Achilla voor de derde keer voorbij de bijna – boshyacinten, die hun jaarlijkse opwachting maakten aan de voet van de al wel erg oude krulwilg …

Met ‘n zucht zette ze zich op de bank tegen de achtermuur en nu ZAG ze ons vogeltje dat pal voor haar maar op veilige afstand met scheef koppeke toekeek..

Ze ontdekten mekaar … er sprong ‘n vogelvonkje over en er sprong ook ‘n warm-menselijk herkenningske naar onze grijze, grauwe grasmus … en voila! ‘t was geklonken .

Vanaf nu, wanneer Achilla door ‘t achterraam keek , zag ze onze mus, vrolijk tjilpend, en echt waar, haar veertjes blonken en als deze kleur-krijgende mus naar binnen keek, zag ze ‘n oudere vrouw, lichtjes gebogen, met zilvergrijs haar, maar mét pretlichtjes in haar ogen, blije lichtjes van herkenning en ‘n beetje nabijheid … zo’n klein simpel diertje, z’n eigenheid ontdekkend en zo’n mooie vrouw, opgeklommen in jaren … mooi toch?!

 

Onze Vleugeltijd samen
Elke zaterdagavond van 18u tot 18u20
steken we thuis een kaars aan
en denken aan elkaar.

Dit bleek een schitterend idee van Hilde Verbeuren!
Enkele mensen schrijven hoe dit voor hen vorm kreeg op zaterdag 18 april.


Zaterdag 18 april. Klokslag 6 uur sluit ik mijn ogen en probeer een half uur aandacht te geven aan alles wat zich aandient. Ik hoor Friede in een andere kamer telefoneren. Ik word gewaar hoe de zon af en toe door de wolken breekt. Ik volg de op- en neergaande beweging van mijn ademhaling. Ik voel de ongelooflijke rust die van dit moment uitgaat. Mijn gedachten gaan naar de afgelaste Vleugelbijeenkomst over Karen Armstrong die ik had willen voorgaan. Met heel veel aandacht probeer ik de gezichten van alle Vleugelgangers voor de geest te halen en ik noem ze één voor één bij hun naam. Corona werpt me terug in het hier en nu, in wat Tom Hannes de “flinterdunheid van het bestaan” noemt. Het leven is fragiel, het kan elk moment gedaan zijn. Dat leven valt nu stil. Zulke gedachten schieten door mijn hoofd. En als onrust- en schuldgevoelens voor het nietsdoen eventjes weg zijn, voel ik mij voor een paar momenten bevrijd van alle stemmen die de baas over mij willen spelen. Dan verruim ik mijn aandacht en bevestig ik mijn voornemen extra zorg te dragen voor dingen en mensen die mij zijn toevertrouwd. Voor ik het realiseer is het half uur voorbij.

Jos C

Het is altijd goed als er ergens iemand mij eraan herinnert dat het zaterdag is, want nu lijken de dagen zo op elkaar dat ik het zou vergeten. Die 20 minuutjes samen met jullie, Vleugelaars, vertoevend, bij een kaars is, een reuze idee! Ik ga er in gedachten naar toe, terwijl ik nog van alles aan het doen was. De eerste stoel die ik iets voor zessen tegen kom, wordt mijn meditatie troon. Ik heb geen vaste meditatie plek, mijn huis heeft veel heerlijke plekjes en kaarsen zijn bij mij overal wel te vinden. ’t Liefst zonder muziek en zonder een hard tikkende klok. De stilte is zaliger dan ooit, want de wereld om mij heen is veel rustiger nu. Om erin te komen, want dat duurt bij mij even om de gedachten los te laten, visualiseer ik ons nieuwe zaaltje, met de opstelling waarbij de vleugelpiano meer in het midden staat. Stel mij voor wie er allemaal zitten… jullie ! Er passeren een aantal gezichten, die neem ik mee. Dan word ik stil en kan ik het beeld loslaten, de leegte in. Het is dan of die stilte een perspectivische gelaagdheid heeft. Mijn lijf ontspant, ik adem rustiger, het doet deugd alsof ik de schoonmaak doe. Dat maakt LICHTER in de dubbele betekenis van het woord!

Annamaria H

Ik had net het bericht gelezen dat Egbert Rooze overleden was. Dat was voor mij heel onverwacht, want hij kwam altijd erg enthousiast en jong over. Ik heb tijdens de vleugeltijd een zacht muziekje opgezet en teruggedacht aan hoe ik toen zat te luisteren naar een boeiende toelichting die hij gaf, of naar de inspirerende manier waarop hij zijn boek ‘‘Schepping is bevrijding” voorstelde. Ik kende hem niet van nabij en toch begroette hij mij altijd heel warm en hartelijk en dat deed deugd.

Els B

Het is zaterdag, even voor zes uur. Ik kijk op de jaarfolder van De Vleugel en zie dat Karen Armstrong op het programma staat. Interessant. In andere tijden zou ik benieuwd uitkijken wat Jos ervan gemaakt heeft. Misschien of waarschijnlijk zou ik zelfs meegewerkt hebben aan de voorbereiding van deze bijeenkomst.

Maar wat zie ik daar op de voorkant van de jaarfolder? Staat daar toch wel als hoofding deze wereld anders. Wel, wel De Vleugel is gewoon profetisch. Het minste wat we kunnen zeggen is dat de wereld inderdaad anders is dan een jaar geleden. En dat dit nog lang zal nazinderen. Genoeg stof tot mijmeren terwijl ik kilometers aftrap op de hometrainer. Een beetje in beweging blijven is geen overbodige luxe nu mijn jaarlijkse pelgrimstocht op één of andere camino niet meteen zal doorgaan. Vorige woensdag zou ik de tocht normaal in Porto aangevat hebben. Maar dromen van een uitgestelde versie in september of oktober kan natuurlijk. En daarom werk ik verder aan de conditie.

Willy B

Blijf ons zeker schrijven over jullie ervaringen met het ‘virtueel samen Vleugel zijn’!

els.bervoets@live.com en/of marianne.vdg@myonline.be

Brievenpost

Aankondiging van Jan Maes.

Jan Maes laat ons weten dat er, naar aanleiding van zijn onlangs verschenen boek “De ster en het kruis De Gereformeerde Jodenzending in Antwerpen en Brussel (1931-1948)” enkele interviews/artikels zijn verschenen:

Hij is al vele jaren met dit onderzoek bezig en hij bezorgde ons ook de link van een artikel van zijn eerste in 2012 gepubliceerd onderzoek in ‘Bijdragen tot de Eigentijdse Herinnering’: zie: https://journals.openedition.org/cmc/493