2011.03.19 Broederlijk delen, Burundi

Toelichting werd gehouden door Annelies

 

 

Beste Vleugelgangers,

Ik ben dankbaar om vandaag hier, te mogen vertellen over mijn inleefreis naar Burundi. Mijn naam is Annelies,ik ben gehuwd met Rik, moeder van twee twintigers, en werk als verpleegster op de kinderafdeling in een Antwerps ziekenhuis.

Op deze tweede zondag van de vasten, een tijd van bezinning én opstaan, wil ik graag de campagne van BD. steunen.

Het evangelie van vandaag sluit prachtig aan bij het thema van BD.

Zoals Jezus zijn leerlingen na deze angstaanjagende ervaring geruststelt met de woorden: Sta op en wees niet bang! (Haguruka in de taal van de Burundezen.) Zo zag ik zelf de Burundezen na jaren van oorlog, opstaan en het heft in eigen hand nemen.

In augustus 2010, kreeg ik de kans om op inleefreis te gaan. Naar

Burundi, het derde armste land ter wereld, qua grootte en bevolking te vergelijken met België. Maar niet qua levensstandaard dus! De levensverwachting is 44 jaar, de kindersterfte (voor 5de levensjaar)

1 op 10! Waarom????

Burundi komt, na reeds een zware postkoloniale periode, in 1993 in een burgerstrijd, een ware genocidenoorlog terecht. En die duurt tot 2003. Sinds 2005 is er een relatieve vrede. Maar het kwaad is geschied: vele doden, weduwen en wezen. Bovendien is de veestapel gestolen, opgegeten, zeer sterk uitgedund. De boeren en boerinnen konden of durfden niet op het veld werken met hongersnood tot gevolg. Het volk werd afhankelijk van voedselhulp en urgentieprogramma’s voor gezondheidszorg.

De koffieteelt, goed voor 85 procent van uitvoer, werd grotendeels geprivatiseerd, dus de boeren kregen amper een waardig loon. Maar een groep Burundezen verzamelt zich in een sterke organisatie: INADES. Nu zijn zo’n 20 procent van de koffieboeren aangesloten en ontvangen ze een eerlijke prijs.

De eerste dagen in Bujumbura, de hoofdstad, bezochten we verschillende partners, o.a. INADES. We trokken mee naar een koffiefabriek die van de organisatie is.

Daarnaast bezochten we ADISCO, een organisatie ter ontwikkeling van de mensen in de heuvels: ze vormen groepen, HAGURUKA, sta op; waar vrouwen en mannen een opleiding tot kiemboer krijgen. Zij kennen hun problemen en zoeken zelf oplossingen. Daarna delen ze hun kennis en vormen nieuwe groepen in hun eigen omgeving.

Het bezoek aan BIJ heeft ook een diepe indruk op mij gemaakt: een juriste leidt vrijwilligers op tot para-juristen. Deze mannen en vrouwen geven gratis bijstand aan mensen in nood. Zo mochten we drie getuigenissen beluisteren:

-De moeder wiens 15 jarige zoon in onwettige voorhechtenis zat wegens verkrachting.

-De kindsoldaat, die na de oorlog zijn huis bewoond vindt, en pas met hulp van BIJ zijn huis terugkrijgt, weliswaar zonder ramen, deuren en dak!

-De weduwe- bijvrouw die achterblijft met 4 kinderen en door de schoonbroer verdreven werd. BIJ heeft verkregen dat zij woonrecht behoudt.

Beklijvende bezoeken, die me duidelijk maakten dat een bescheiden hulp van BD een wereld van verschil kan maken als de Burundezen zich verenigen en de handen uit de mouwen steken.

Mijn eerste inleefperiode was bij een boerenfamilie die lid was van CAM, landbouw-pastoraal centrum Mutwenzi in het arme noorden. Wij logeerden in dit centrum wegens de veiligheid: het was vlak voor verkiezingen.

De armoede was een hele shock voor mij, wat je ook gelezen of van getuigen gehoord hebt, je beseft dat je meer in je koffer hebt dan wat deze mensen bezitten….

Je bent een heel spektakel als je in een gezin bent, de hele familie en vele buren komen langs. De communicatie verliep moeilijk; gelukkig had mijn papa jongere broers die wat Frans begrepen. Het fotoboekje van mijn eigen leven en familie was een leuke start tot kennismaking. Deze dagen bij Terence en Rosette, werden gevuld met bezoek aan de velden, waar ze trots toonden dat ze nu zieke maniokplanten verbranden en zo de verspreiding stoppen. Ze graven nu ook greppels tegen de erosie, de ene week bij deze en de volgende keer bij een ander. Samen werken geeft verbondenheid. Er zijn ook proefprojecten bezig: bijenteelt, jatropha, een plant om olie uit te winnen; en fokprogramma’s met koeien, allemaal gesteund door CAM. We gingen ook naar de bron om water te halen, de kinderen en vrouwen doen dat meerdere keren per dag: 30 min heen; 40 min terug wegens heuvelopwaarts terrein. Ik was doodop, de jongens vroegen wel om mijn bidon over te nemen, de mannen droegen niets. We gingen ook naar het ‘dorpscentrum’ en de school. Terence geeft iedere zaterdag een uur alfabetisatieles aan vrouwen. Ik woonde zo een les bij: iedere vrouw met een kind op schoot. Het was een drukte van jewelste. En mijn papa bleef kalm verder doen.

Op zondag gingen we naar de kerk: zeker 800 mensen volgden de mis. Het zingen was prachtig, vijftig jongeren vormden een koor met begeleiding van trommels en een kaduuk synthesizertje. Na de mis mocht ik mezelf en BD. voorstellen.

Rosette kookte voor de familie, maar vrouw en kinderen eten apart en vaak enkel de overschot. Dat is moeilijk, maar je beseft dat je de mentaliteit en traditie niet zomaar kan veranderen. Dat duurt jaren, en de partners van BD. investeren ook daarin met lessen over gezondheid en familieplanning enz.

Het afscheid was ontroerend, na de geschenkjes die ik had meegebracht, deden zo’n honderd mensen ons uitgeleide tot aan de auto van Priester Isaac. Deze bescheiden man nam ons nog mee naar zijn 4 adoptiekinderen, die zo een opleiding, woonst en inkomen verkrijgen. (naaiatelier en cafeetje) Deze jongeren zijn oorlogswezen of vluchtelingen zonder familie. Zo proberen de geestelijken hun land weer op te bouwen.

Tussen de 2 inleefperiodes verzamelden we in Gitega, de tweede stad van Burundi en maakten enkele toeristische uitstappen.

Mijn tweede inleefperiode was in het centrum van Burundi, bij CADEC. Deze organisatie is te vergelijken met ADISCO. Zij leggen zich toe op groepsvorming, opvoeding en ontwikkeling.

In de drie jaar dat ze werkzaam zijn hebben zij al veel verwezenlijkt. Samen met Juvenal en Clotilde, mijn gastouders bezocht ik hun gezondheidscentrum AMAHORO. Leden betalen een lidgeld en zo is een consultatie en medicatie betaalbaar. Ik heb zelf een malariatest gedaan en een consultatie! Heel leuk dankzij mijn cursus tropische geneeskunde! Het centrum is 24 uur open en wordt bemand door 5 vrijwillige verplegers en 4 laboranten. De Burundezen weten van aanpakken! En hoewel de gezondheidszorg in principe gratis is voor zwangere vrouwen en kinderen tot 5 jaar; is dit centrum nodig; de dichtstbijzijnde stad is 60 min met de jeep! En wie kan dat betalen?

We bezochten ook twee vrouwengroepen van weduwen en weesmeisjes. Een halve dag per week werken zij samen op een gehuurd veld. Met de opbrengst kopen ze materiaal, plantgoed, geiten en cavia’s. Ze kunnen ook microkrediet verlenen aan de leden. Toch is de nood schrijnend; terwijl de presidente uitleg gaf, ging een oudere vrouw even op de grond zitten om uit te rusten: haar ziekteverlof: ze had een malaria-opstoot en wormlast. En er was geen geld in kas om naar het gezondheidscentrum te gaan.

Ook met de gastouders van CADEC gingen we naar de mis natuurlijk. En we leerden hen ‘Ik had een droom’ aan.

Hoewel Juvenal en zijn vrouw onderwijzers zijn en een behoorlijk inkomen hebben en in de omgeving actief zijn, voelden zij zich niet veilig, elke deur in huis had sloten. Dan merk je dat de oorlog nog veel argwaan, haat en jaloezie heeft nagelaten. Organisaties als CADEC en ADISCO zijn daarom als gemeenschapsopbouw zeer belangrijk.

De laatste dag kwamen we samen met 4 Vlamingen en hun gastouders om afscheid te nemen. In stijl en volgens het protocol! En ik vergeet niet de woorden die de secretaris sprak: Jullie blanken, verzwijg niets en voeg niets toe aan wat jullie hier ervaren hebben!

Ik zou nog veel indrukken en anekdotes kunnen vertellen; maar de kern van mijn reis was dat mensen, waar ook, zelf het heft in handen willen nemen, als ze maar de kans krijgen en de nodige steun, van BD. bijvoorbeeld. Zo bouwen ze op eigen kracht hun leven uit. Want mensen mogen niet enkel overleven, ze hebben recht op een waardig leven, waar hun kinderen een toekomst hebben.

En daar mogen en kunnen wij aan meewerken. Zeker weten!

Ik wil jullie dan ook oproepen om op te staan en de handen uit de mouwen te steken. Dat kan op verschillende manieren: petities tekenen, fair-trade producten kopen, vrijwilliger worden, een financiële bijdrage geven en zo meer.

Ik wens jullie nog een vruchtbare veertig dagen tijd.

 

 

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

November 2017
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen