2011.02.26. Onrustig is ons hart.

Toelichting werd gehouden door De Heer Jan Kint.

 

“Onrust in ons hart”

“We kopen steeds meer dingen die we niet nodig hebben

met geld dat we (nog) niet hebben

om indruk te maken op mensen

waarmee we eigenlijk niks te maken willen hebben

en waar we ons van willen onderscheiden

en daardoor beginnen we steeds meer op elkaar te gelijken”

Tim Jackson – prof duurzame ontwikkeling : “Welvaart zonder groei”

Met dit citaat van Tim Jackson professor duurzame ontwikkeling pik ik in bij de eerste lezing van de andere professor Walter Weyns.

Wijze mensen die onze samenleving analyseren als een panische samenleving

- We handelen onder een druk: We rollen van ene crisis in de andere, en steeds hangen er nieuwe dreigingen in de lucht: de atoombom, Islamisering, klimaatproblemen, betaalbaarheid van de sociale zekerheid. De toekomst van onze jobs en onze oude dag. Van werledschaal tot het persoonlijke niveau: Er heerst druk Reëel of gecreëerd : we kunnen het moeilijk beoordelen. Maar het dwingt om sterk in je schoenen te staan: financieel én emotioneel

- De keuzes die we moeten maken zijn individueel. Oude verbanden zijn versnipperd en brokkelen af. IK maak nu de keuzes

Niet omwille: van thuis uit / ideologie / traditie /behoren toe

Maar op basis van kwaliteit, budget, kennis, service (Zie voorbeeld gezin)

We kunnen daar een waarde-oordeel over hebben: Maar eigenlijk hebben we daar voor gestreden: Volksverheffing, Zelfbeschikking, Democratisering.

- Als mens mogen/moeten we kiezen uit producten en diensten, merken en bedrijven, organisaties en goede doelen die zich extra profilering ‘om op te vallen in het keuzeaanbod’. We zien overal de groeiende aandacht voor communicatie en marketing. We worden omvat door een toenemende profesionalisering. Want mensen willen goeie dingen, professioneel, deskundig, goed ogend, maar ook kwalitatief. Rommelen wordt genadeloos afgeschaft, fouten in de verf gezet. De techniek evolueert razendsnel: en zo krijgen we vandaag bijvoorbeeld reclame van Colruyt thuis op onze maat – persoonlijk, gericht op producten die ik regelmatig koop.

Van ‘player’, een actieve deelnemer die zich engageert,

worden we meer en meer ‘payer’, klant of consument die kiest voor hapklare brokken op maat, zonder ons te binden.

Conclusie die we kennen: we leven in een postmoderne consumptiesamenleving

Die wijze professoren wijzen er op dat wij als mensen versnipperd zijn - of positiever – ons hergroeperen / herbevestigen in kleinere ‘herkenbare’ groepen (op maat). Hier voel ik me thuis (in deze straat, deze kerk, dit volk, …)

En daar wentelen we ons in ons eigen grote gelijk: “Wij zijn toch goed bezig”. Als iedereen nu eens zo zou werken. Of waarom laten ze ons niet doen”

Je ziet het in de politiek, in het sociaal overleg, in de discussie over de voetbalcompetitie.

Beste mensen: niets menselijk is ons vreemd: Ook in onze kerk zien we dezelfde fenomenen in het klein en in het groot:

Ø mensen kiezen voor een viering/ een parochie op hun maat: goed verzorgd en voorbereid (professioneel en kwaitatief), met inhoud die hen aanspreekt: of het nu met gregoriaans zang is of met sterke maatschappelijke inzet: voor elk wat wils. Afspraken en gezagsregels die centraal uitgewerkt worden toetsen we af aan onze eigen kijk, en desgevallend leggen we ze aan de kant.

Ø Het bestaan van een vierende gemeenschap als de Vleugel is een teken van de tijd.

Ik wil even stilstaan bij het effect op ons als mens. Wat wanneer we in die consumptiesamenleving twijfelen, aarzelen, onzeker worden, Of wanneer we niet sterk genoeg staan – emotioneel of financieel – Wanneer we niet mee kunnen of willen..?

Als Vlaanderen pieken we in zelfmoordcijfers, we zijn een topregio in het gebruik van slaapmiddelen en antidepressiva

De groep jongeren die worstelt met psychische problemen groeit jaarlijks, en er lopen tegenwoordig meer relaties kapot dan er aangegaan worden

Bekijken we al deze fenomenen niet teveel in als individuele en losstaande feiten. Moeten we niet even verder kijken?

Voor sigaretten vonden we het rookverbod.

Voor hart- en vaatziekten vonden we ‘start to run’ en ‘fitness’.

Voor kanker houden we screenings.

Voor aids houden we sensibiliseringscampagnes.

Wanneer trekken we aan de rem van onze voorthollende samenleving? Het wordt toch duidelijk dat teveel keuze geen vrijheid meer is. Teveel is teveel

  • Geraak nog maar eens wijs uit je internet of GSM-factuur en het aanbod wie nu het beste en goedkoopste is?
  • Als je in de supermarkt de keuze hebt uit meer dan 15 soorten Cornflakes: dan is niet meer productief: je kiest toch dezelfde.

Nog flexibeler, nog sneller, nog meer just-in-time, nog meer keuzes

Nog meer ‘alleen mijn eigen gedacht’, mijn eigen verlangen

Liefst nu, en veel, en vooral ‘voor mij alleen’

Durven wij als parochiegemeenschap, als sociale beweging hier een rol spelen?

- De reflecties beginnen we volop te maken

- Onze stem proberen we al eens te verheffen

- Zijn we oefenplek voor ‘samen zijn- voor aandacht voor elkaar’.

- Bieden we warme bedding voor vertrouwen en houvast

- Een veilige plek voor ‘vragen over ‘t leven – over ons eigen leven’.

Het verhaal uit Lukas is een mooi beeld.

Van een oude vertrouwde samenleving steken we over naar een onzekere nieuwe toekomst. En het zijn woelige baren waar we op varen. Maar de heer slaapt… God lijkt helemaal afwezig.

Aan gelovigen kan je zeggen: “Waar is toch uw geloof”; daarmee kan je de woelige golfslag rustig tegemoet.

Vroeger zou dat een duidelijke boodschap zijn. Maar vandaag is dat niet zo. Ook in de Christelijke arbeidersbeweging zoeken we naar taal en tekens om met die oude vertrouwde boodschap in gesprek te gaan

Ik ontleen een beeld van een van mijn collega’s.

Vroeger zaten we op het vlak van zingeving op de trein.

De bestuurder was duidelijk. God was voorzienigheid. Zijn wil geschiede. Zijn geboden waren duidelijk. Uit het hoofd, uit het hart.. Wij waren volgers, reizend op de trein. Omdat God niet zo direct verstaanbaar was, waren ook de andere bestuurders duidelijk.

Paus, bisschoppen en priesters stippelden de weg uit en wij reisden ‘onnadenkend’ mee. Er was overigens maar één spoor.

Vandaag rijden we op de postmoderne snelweg van zingeving elk in onze eigen auto. Zingeving, ’t is elk zijn gedacht geworden.

Een gps op ’t vlak van zingeving is er niet. Geen duidelijk te volgen richtingwijzer.

Hoogstens mag God naast ons plaats nemen als kaartlezer. ‘Eventueel zou je langs die weg kunnen gaan.’

Maar die kaartlezer, God als kaartlezer, wordt wel eens terechtgewezen. “Geen tijd - Wat heb je aan zingeving?” “laat ons wat met rust, God”

Autorijden, zelfstandig de zin van alles bepalen, is duidelijk veel lastiger, moeilijker. Sommigen slagen er niet meer in en raken van de weg af. Stress,depressie, zelfdoding.

De parkeerplaatsen om ons te ‘voeden’, om tot ‘rust’ te komen, om ‘wegwijs’ te raken, om ‘bij te tanken’ rijden we gemakkelijk voorbij. Een parkingplaats lijkt tijdverlies.

Op de snelweg van zingeving zijn er verschillende auto’s. Het maakt het niet gemakkelijker, maar het lonkt ook als verrijking, als stimulans tot nadenken.

Beste vrienden,

Morgen zou er weer een manier moeten kunnen gevonden worden van samen rijden, van samen zoeken naar de zin van alles. Dezelfde richting uitgaan, zelfs op verschillende manieren.

Morgen zouden we weer moeten weten wat het einddoel is van ons zwoegen, zoeken en inzetten.

Morgen is er misschien de rustige fiets,

want zingeven zonder rust kan niet,

of misschien rijden we morgen op een autobus. Samen rijden, samen bepalen waar ‘geparkeerd’ en waar gereden kan worden,

en toch vertrouwen op goede ervaren chauffeurs, op een goed ingestelde GPS.

En wie weet, misschien kan God dan terug een rol spelen…

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

November 2017
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen