2017.02.20 omHANDEN

OmHANDEN    20 mei 

Verhaal (uit WO II)

Toen, en elders,
ergens in Duitsland,
in de nadagen van WO 2.
In een kapotgeschoten kerk:
enkel een Christusbeeld staat nog overeind, de handen ontbreken,
-beeld van alle weerloos leven, zinloos uit handen gegeven- 
Iemand zette er een bordje bij,
-en passent en réflichant-,
met woorden eenvoudig uit het medeleven gegrepen:
Ik heb geen handen dan de jouwe.


Post Scriptum:

Hier, en nu,
+/- overal,
nog altijd klinkt oorverdovend de nagalm van die woorden,
meervoudig, als een roepstem, een hart- & smartkreet:
Wij hebben geen handen dan de jouwe...
Schrijnend, deinend op de paniekgolven in de middellandse zee, schreeuwt men:
Wij hebben geen handen dan de jouwe...
In opvangtenten in het midden oosten,
in hongersnoodkampen in Afrika, smeekt men:
Wij hebben geen handen dan de jouwe...
(Er is vooral weer zoveel meer geld voor geweld)
In uitwijscentra, uitgeprocedeerde overschotmensen,
(-en wij uitgeprotesteerde gedoogmensen?-)
afgewezen uit onze zo genoemde zo geroemde hoogwaardige (???) beschaving ,
uit onze godverstomde wildewesterse cultuur, ja...:
zij hebben geen handen dan de onze...
In opvanghuizen, aan de loketten van het ocmw, o wee, o wee:
een onleefloon als aalmoes, “wees gedwee,
want eigen-schuld-dikken-bult,
en integreer of emigreer”:
voor empathie en mededogen is er zelden nog oor en oog
en -spontaan of gesubsidieerd- mild geduld...
Maar:
zij hebben geen handen dan de onze...
Het klinkt onophoudelijk in mijn / ons geweten,
voor en na het eten,
bij het opstaan en het slapengaan...:
waartoe dienen onze rijkgevulde handen.?.


Handen opleggen

In de bijbel is er regelmatig sprake van ‘hand opleggen’. En ja, de cyclus omHANDEN daagt natuurlijk uit om dat ‘hand opleggen’ eens nader te bekijken.
In het OT gaat het om iemand zegenen of om iemand een bijzondere taak namens God toe te vertrouwen.
De evangeliën voegen er iets aan toe. Jezus legt ook de handen op om mensen te genezen en demonen te verjagen.
Het boek Handelingen gaat nog een stap verder.
Apostelen, en ook Paulus , leraars, profeten en zelfs leerlingen leggen de handen op. Om zieken te genezen en demonen te verjagen. 
En om de gave van de Heilige Geest door te geven die je blijkbaar enkel via handoplegging kon doorgeven.
En in de verschillende Brieven die na het boek Handelingen staan, blijkt die handoplegging zelfs een echte kernactiviteit van de eerste christenen, een soort waarmerk zelfs:  zo hoorde je er pas echt bij als je via handoplegging de geest ontvangen had.

In 2017 lees ik dat met stijgende verbazing: zijn dat onze roots???
Het doorgeven van de Geest roept bij mij associaties met Amerikaanse en Afrikaanse Pinksterkerken op. Een soort bedwelmend groepsgebeuren waar mensen high worden.
Handoplegging om zieken te genezen en demonen te verjagen roept nog meer koude rillingen bij me op. Verzwakte mensen die gemanipuleerd worden en er nog in geloven ook. Om nog te zwijgen van dodelijke duivelsuitdrijvingen ...
“Geef mij maar nuchtere wetenschap en geneeskunde!” is mijn eerste reactie.

Maar, ik leef al lang genoeg om door te hebben dat die ouwetjes van vroeger er niet altijd helemaal naast zaten. Soms waren hun ideeën nog zo gek niet en komen de dingen op een of andere manier weer terug. 
Er is het besef dat je lichamelijk ziek wordt van psychische spanningen.
En wat vertellen mensen bijv. over een depressie? Het overvalt je, niemand is er immuun voor ... en is dat dan niet zo iets als een demon die bezit van je neemt????
Een arts vertelde me dat handoplegging gaat over doorgeven van genezende krachten van aarde en hemel en die in iemand laten overvloeien.
Iedereen zou dat kunnen en toen was het normaal maar het is een intuïtie die we zijn kwijt geraakt.
Hoewel, bij kinderen doen we het wel en het werkt, misschien omdat zij nog dichter staan bij het Zijnde? U kent het wel, kleutertje gevallen, je hand op de  pijnlijke knie leggen en dan het pijntje wegblazen ...
Maar voor doorgeven van de Heilige Geest heb ik nog geen enkel aanknopingspunt gevonden. Iemand?


loslaten – vasthouden

vasthouden – loslaten
ik zoek een woord
voor iets daar tussenin

‘dragen’ misschien

een suggestie van ondersteuning;
grote handen, bijna niet voelbaar,
bij het leren lopen;
warme, zachte handen
als een schaal
onder de handen van een stervende
“ga maar ...”

of ‘omarmen’
misschien,

een voorzichtige aanraking:
“ik adem met je mee”
“jij draagt mij, ik steun op jou”
“ik omarm jou”
“jij gaat, ik ga ook ….”
“nu is het goed zo,
straks kan ik het zonder jou”.

Vasthouden – loslaten …
Ik zoek een woord voor iets daar tussenin.

Rita Weynants


Handen - hugo C

Handen geven vorm aan het leven, creëren leven, soms als krachtige, soms als zachte instrumenten, soms stevig, soms fijngevoelig. De arbeidster in de fabriek in Bangla Desh, in Pakistan, die onze kleren stikt. De metser of de bezetter, de ambachtsvrouw of –man, met vaardige handen. De kunstenaar-beeldhouwer, de muzikant,  met virtuoze handen. De huisvrouw of huisman, de verpleegkundige of vroedvrouw, de chirurg, handen de robots bedienen, handen die zorg dragen, die kleine dingen doen vanuit een groot hart.

Handen geven het leven door, ontvangen het leven. Een handdruk, uitnodiging tot ontmoeting. De hand van de stervende in de hand van wie naast het sterfbed zit, nabijheid, tederheid, zachtheid.  Handen raken aan, strelen, wekken tot leven, spreken de taal van de liefde.  Blinden tasten, geven hun hand vol vertrouwen.  Het mekaar de hand reiken, bij het huwelijk, balans van geven en ontvangen.
Verzoening, mekaar weer de hand reiken. Zegenen, het goddelijke toewensen.
Moslims groeten elkaar met de hand op het hart.

Handen leven intiem met ons mee, met onze gevoelens, met wat ons raakt. Ze  bedekken ons gelaat bij verdriet, bij schaamte. Ze spreken de taal van het gevoel, waar woorden ontbreken. Handen weerspiegelen onze ziel,  wie we zijn.

Onze voeten dragen ons, onze handen reiken naar de wereld, naar de hemel, ze openen de wereld voor ons. Ze verkennen de wereld, tastend, voelend, ze brengen de wereld dichterbij, voor onze ogen, ze zijn relationeel bij uitstek, ze zetten ons in relatie met de wereld.  Ze geven de wereld vorm. Als lichaamsdeel staan ze het dichtst  bij ons, we kunnen ze zien, naar onze ogen brengen; ze zijn ons het meest vertrouwd. Trouwe dienaars zijn het. Ze realiseren wat we denken, ze voeden ons, ze beschermen ons.

Handen spelen en dansen, ze willen mooi zijn, versierd, met ringen, of beschilderd. Ze zoeken mekaar, troosten mekaar, verwarmen mekaar.  Ze dansen bij de Javaanse danseres, ze spelen het spel van kinderen. Ze houden ervan aangeraakt, gewassen te worden, met water en zeep, met handcrème.  Ze dragen de tradities van een volk, we geven of nemen iets met onze rechter hand, of met beide handen, zoals in de bantoecultuur. Zo drukken ze iets van respect uit.

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Augustus 2017
M D W D V Z Z
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen